เรื่องราวชมรมดนตรีโมเอะ K-ON ยังมีข้อคิดที่ลึกซึ้งในหลากหลายมุมที่ชวนให้น่าค้นหา ซึ่งอยู่เบื้องหลังของความแป๋วแหวที่พวกเธอได้แสดงออกมา อย่างสุดแสนประทับใจ และหากเมื่อใดที่เราอ่านหรือดู K-ON แล้วนึกคิดตามไปด้วย จะได้ข้อคิดที่แสนประทับใจในรูปแบบที่ทำให้เรายิ้มไม่หุบ ถึงแม้จะจบตอน หรือ Season ก็ตาม
 
 
 
 
      K-ON เป็นการ์ตูนชื่อดังเรื่องหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในระดับต้น ด้วยเนื่้อหาการ์ตูนที่ดูแปลกใหม่ มอบอารมณ์ที่ดีให้กับคนอ่านหรือดู ซึ่งช่วยสร้างรอยยิ้ม และความอบอุ่นร่วมกับเรื่องราวที่ดำเนินไปอย่างน่ารัก ผ่านชีวิต สาวน้อย ม.ปลาย แห่งชมรมดนตรี K-ON ที่มีจุดหมายในการก้าวเดินเพื่อจะเป็น วงดนตรีที่น่ารักและประทับใจคนดูในรูปแบบที่แตกต่าง และเมื่อใดที่เราอ่านหรือดูการ์ตูน K-ON ได้อย่างลึกซึ้งแล้ว เราก็จะได้ข้อคิดต่าง ๆ มากมาย ที่นอกเหนือจาก ความแป๋วแหวว ความสนุกสนาน และรอยยิ้ม

       K-ON นั้นได้ก่อเกิดจากความไฝ่ฝันในวัยเด็กของ ริทสึ กับ มิโอะที่จะสร้างวงดนตรีด้วยกัน ริทสึนั้นได้ไปหามิโอะเพื่อที่จะขอร้องให้มิโอะเข้ารวมชมรม K-On ขณะที่มิโอะจะไปเข้าชมรมวรรณกรรม และริทสึได้เล่าถึงเรื่องราวในวัยเด็กที่อยากสร้างวงดนตรี จนทำให้มิโอะร่วมวงกับเธอ และการมาของมุกิในชมรม K-On นั้นเกิดจากความที่มุกิเข้าใจว่า เป็นชมรมที่ดูสนุกสนาน จากการเห็น มิโอะและริทสึทะเลาะกัน ส่วนหนูยุยนั้นก็มาเข้าชมรมเพราะว่า ไม่มีชมรมจะเข้า แต่ก็ถือว่าการมาของยุยเป็นนิมิตหมายอันดี จะสังเกตได้ว่า การที่ริทสึนั้นหาเพื่อนมาร่วมอุดมการณ์ของเธอ เธอต้องแสดงออกถึงความน่ารักและความน่าสนใจของชมรม K-On จนทำให้มุกิและยุยอยากเข้ามาร่วม นั่นเอง

ชมรม K-ON นั้นได้รวบรวมคนที่มีความแตกต่างกันไป ซึ่งแต่ละคนนั้นหากมองแล้วไม่น่าจะมาเป็นนักดนตรีในชมรมได้ แต่นิสัยที่น่ารัก ๆ ของพวกเธอนั้นก็คือความโดดเด่นและความประทับใจ ที่ทำให้ K-On นั้นมีเอกลักษณ์ที่แสนน่ารักและให้ข้อคิดที่ดี ซึ่งจะแตกต่างกันไป ดังนี้

    หนูยุย นั้นแทบจะไม่เก่งในเรื่องกีตาร์ บางครั้งก็สอนแล้วลืม พร้อมด้วยปล่อยท่าทีเอ๋อ ๆ ออกมาบ้าง แต่หากให้เรียนรู้จริง ๆ หนูยุยก็จะทำได้ดี ซึ่งแสดงออกว่า ชมรม K-On นั้นก็ไม่ได้เก่งตั้งแต่ต้น และในการเรียนรู้ของชมรมที่จะก้าวต่อไปนั้น ถึงแม้มันจะสะดุดไปบ้าง แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว จะทำได้ดีไม่แพ้ใครเลยทีเดียว
 

   ริทสึจังเป็นคนที่สนุนสนาน ถึงแม้ว่า จะสนุกสนานไม่เป็นเวล่ำเวลา จนทำให้บางครั้งมิโอะต้องเซ็ง แต่มันก็แสดงให้เห็นว่า วงดนตรี K-ON นั้นคือวงดนตรีที่ทุกคนจะต้องสนุกสนานไปกับมัน ซึ่งการที่คนในวงดนตรีนั้นสนุกสนานไปด้วยนั้น ย่อมทำให้คนฟังนั้นสนุกสนานตามไปด้วย

    มุกิจังคือลูกคุณหนู ถึงแม้จะเก่งในเรื่อง คีย์บอร์ดแต่เธอก็ไม่ละเลยในการแจกจ่ายขนมให้กับเพื่อน ๆ ร่วมวงของเธอ เอาไว้ดื่มกินเวลาพักหรือแม้แต่เวลาซ้อม แต่มันก็คือส่วนหนึ่งของเอกลักษณ์ชมรม K-ON ที่เราจะให้อะไรมากกว่าเสียงดนตรี และยังแสดงออกถึง K-On มันคือดนตรีที่น่าผ่อนคลาย ซึ่งแต่ละคนนั้น ต้องทำตัวสบาย ๆ

     ส่วนมิโอะนั้น คือคนที่ขี้อายและดูเอาจริงเอาจังที่สุดในวง การขี้อายและเอาจริงเอาจังของมิโอะนั้น กลับเป็นการทำให้มิโอะนั้นเป็นคนที่แสดงออกโดยไม่รู้ตัวมากยิ่งขึ้นและสร้างความประทับใจให้กับคนที่ชื่นชอบ K-ON แสดงให้เห็นว่า K-ON นั้นคือวงดนตรีที่มีแต่การแสดงออก ถึงแม้เราจะขี้อายสักเท่าไร แต่ในที่จริงแล้วเราหนีมันไม่ได้ เราต้องแสดงออกเท่านั้น

--- อาสึเนี้ยน คือคนที่มีความ Perfect ในวงดนตรี K-On อยู่แล้ว เธอเชี่ยวชาญในเรื่องดนตรีมากกว่าทุกคนในวง เป็นคนที่ดูน่าสนุกสนาน และดูน่าหยอกล้อเสียด้วย อาสึเนี้ยนได้แสดงออกว่า K-On นั้น คือวงดนตรีที่เป็นมิตรกับทุกคน ทุกคนสามารถมาร่วมมาพูดคุยกันได้อย่างประทับใจ

และหากมอง K-ON ในรูปแบบของ Business หรือ Organization แล้ว K-ON ถือว่าเป็นองค์กรที่มีความประสบผลสำเร็จ จากการดำเนินงานในองค์กร K-ON ที่แต่ละคนล้วนมีความน่ารักส่งผ่านให้กันและกันตามรูปแบบที่แตกต่างกันไป ถ้าหากมองเป็นบุคคลในองค์กร ก็จะเปรียบเทียบได้ดังนี้
 
    ยุยจัง ถือว่าเป็นคนที่มีศักยภาพที่ดี ถ้าหากได้ฝึกฝนอย่างเต็มที่แล้ว ยุยจังคือตัวแทนที่ทำให้เราเห็นว่า คนเรานั้นมีศักยภาพอีกเยอะ ถ้าหากฝึกฝนอย่างจริงจัง ทำอะไรก็จะสำเร็จ

    มุกิ คือคนที่มีความเอื้อเฟื้อในองค์กร แสดงให้เห็นว่า การจะให้ทุกคนทำงานสำเร็จ มันต้องมีของขวัญ มีน้ำชากันเสียบ้าง เพราะอย่างนี้ มุกิจึงเอาขนมและน้ำชามาแจกเพื่อน ๆ อยู่ประจำ

   ริทสึ บอกให้รู้ว่าการทำงานขององค์กรนั้นไม่ต้องไปซีเรียสกับมันให้มากนัก สนุกกับมันไปก็ได้ ริทสึนั้นทำให้การซ้อมดนตรีมีน้อยครั้ง แต่อย่างไรก็ตาม แต่ละครั้งของการซ้อมดนตรีก็ถือว่าดีเยี่ยม

   มิโอะจัง หากทำงานไม่ซีเรียสจริงก็ต้องมีคนจริงจังอยู่บ้าง ซึ่งมิโอนั้นก็คอยจัดการกับริทสึที่ไม่ค่อยเอาจริงเอาจังสักเท่าไร มิโอะจังแสดงให้เห็นว่า บางครั้งในการทำงาน